System GEMOS PSIM to zaawansowane narzędzie do integracji systemów bezpieczeństwa i automatyki budynkowej, które od lat wspiera operatorów i techników w codziennej pracy. W artykule dzielimy się praktycznymi doświadczeniami z wdrożeń i pokazujemy, jak elastyczność systemu przekłada się na realne korzyści dla użytkowników końcowych, aby poznać go lepiej odwiedź naszą zakładkę-> Poznaj GEMOS
Tak jak zostało wspomniane wcześniej w naszych poprzednich artykułach, kluczowa jest elastyczność systemu w zakresie modyfikacji i rozbudowy dostępnych funkcjonalności pod dane zastosowanie.
Dzięki otwartości systemu na niestandardowe rozwiązania możemy zaoferować operatorom mechanizmy obsługi, które ułatwiają im codzienną pracę.
W ramach szkoleń z użytkownikami końcowymi zawsze przedstawiamy kilka wariantów obsługi alarmów.
Oto przykłady kilku z nich:
O tym wszystkim możemy decydować podczas konfiguracji środowiska dla operatora. Jeżeli jakiegoś mechanizmu nie mamy w pakiecie gotowych opcji systemowych, to w zdecydowanej większości przypadków jesteśmy w stanie taką funkcjonalność opracować.
W systemie możemy przygotowywać funkcje, dzięki którym technik może realizować wspólne akcje na danej grupie punktów.
Trzeba mieć na uwadze, że użytkownikiem końcowym jest nie tylko pracownik ochrony czy strażak, ale również szeroko rozumiana obsługa techniczna obiektu. W systemie możemy przygotowywać funkcje, dzięki którym technik może realizować wspólne akcje na danej grupie punktów (np. odłączanie wszystkich czujek w danym lokalu w galerii handlowej na czas remontu) czy płynnie przechodzić z planszy technicznej zbiorczo przedstawiającej sygnał danego typu (np. wszystkie klapy wentylacji bytowej) na plan sytuacyjny, na którym zaznaczona jest dokładna lokalizacja danego urządzenia.
Zaletą systemu GEMOS w kontekście komfortu pracy techników jest również możliwość przedstawiania sygnałów na wiele różnych sposobów.
Tworzymy nie tylko standardowe plansze techniczne z listami sygnałów (z podziałem na typy wejść i wyjść albo obszary obiektu), ale również wirtualne matryce sterowań, przekroje czy schematy branżowe, które znacząco przyspieszają realizację okresowych przeglądów instalacji.
Przykładowo klapy wentylacji pożarowej i sygnały zwrotne z instalacji oddymiania umieszczamy na czytelnym zoomawalnym schemacie CAD, na którym – podczas realizacji danej sekwencji sterowań – od razu widzimy, czy w danym pionie oddymiania uruchomiły się wszystkie niezbędne urządzenia. Podczas testów pożarowych coraz rzadziej zaglądamy w matryce sterowań czy scenariusze pożarowe – wszystkie niezbędne informacje mamy opracowane w systemie.
Skupię na jednej grupie problemów związanych z wizualizacją sygnałów systemów integrowanych.
Liczba sygnałów, które wizualizujemy, jest ogromna i coraz częściej przekracza kilka tysięcy. Umówmy się – zdarzają się pomyłki. Często wynikają one z problemów z dokumentacją oraz licznych zmian w projektach i przekazywanych fragmentach konfiguracji systemów integrowanych.
Co można zrobić, aby zautomatyzować cały ten proces, uniknąć nieścisłości i jednocześnie znacząco skrócić czasochłonny etap nanoszenia tysięcy punktów na plany sytuacyjne rozległego obiektu?
Przeprowadzając swego rodzaju mapowanie, nie musimy ręcznie nanosić punktów na plany sytuacyjne i mamy pewność, że na naszych grafikach znajdą się dokładnie te punkty, które zostały przewidziane przez projektanta.
Coraz częściej dostrzegamy zalety wyposażania branżowych projektów CAD (np. systemu sygnalizacji pożaru) w bloki z atrybutami wiążącymi oznaczenia projektowe (numer centrali, numer pętli, numer elementu na pętli) z oznaczeniami w systemie GEMOS.
Przeprowadzając wspomniane wyżej mapowanie, równolegle eliminujemy ewentualne potknięcia podczas prac nad wizualizacją (zdublowany punkt, brak punktu na mapie itp.)
Dzięki wyrażeniom regularnym możemy automatycznie powiązać praktycznie dowolne identyfikatory cechujące dany system (SKD, SSWiN, CCTV, BMS)
Sam proces mapowania jest przy tym elastyczny.
Dzięki wyrażeniom regularnym możemy automatycznie powiązać dowolne identyfikatory cechujące dany system (SKD, SSWiN, CCTV, BMS), przy ewentualnych rewizjach projektu tylko aktualizujemy plik CAD bez potrzeby pisania od nowa formuł mapujących.
Import pliku branżowego nie oznacza, że w naszym systemie jesteśmy skazani na niezbyt atrakcyjne mapy CAD – mapowany sygnał możemy bez problemu przenieść na grafiki obrobione w zewnętrznym programie graficznym.
Dzięki modułowi importu planów CAD najbardziej czasochłonny proces przygotowania wizualizacji – nanoszenie punktów na plany – w „magiczny” sposób skraca się do kilku kliknięć na poziomie konfiguracji systemu.
W zakresie całego procesu uruchomień można dostrzec wiele zalet systemu GEMOS PSIM, bez których osobiście nie wyobrażam sobie pracy nad integracją na obiekcie dużej skali.
W przeciwieństwie do wielu innych środowisk integrujących dużą zaletą jest na pewno możliwość pełnego zarządzania systemu przez przeglądarkę internetową. W zasadzie wszystkie funkcjonalności dostępne z dowolnego miejsca w sieci, bezproblemowa i szybka konfiguracja stacji roboczych, niezależność od środowiska sprzętowego – to tylko niektóre atuty wynikające wprost z architektury naszego środowiska, które mają znaczenie w szczególności gdy jesteśmy w trakcie gorącego okresu uruchomień na obiekcie.
Dzięki narzędziom do tworzenia tablic sygnałów na widokach technicznych szybko zwizualizujemy wszystkie wejścia i wyjścia, tak aby zaliczyć testy funkcjonalne i pokazać inwestorowi przynajmniej próbkę możliwości integracji.
Na pewno trzeba też zwrócić uwagę na elastyczność systemu.
Inwestor na etapie budowy chce rozbudować integrację o nietypowe urządzenie i trzeba szybko wykonać wdrożenie? Nie ma problemu, mamy gotowe interfejsy korzystającego z takich uniwersalnych protokołów, jak BACnet, Modbus czy SNMP – na pewno coś dobierzemy.
Technik konfigurujący system integrowany dopiero dzień przed odbiorami udostępnił nam konfigurację z centrali? Cóż, nie zdążymy przygotować szczegółowych schematów i wszystkich planów sytuacyjnych, ale dzięki narzędziom do tworzenia tablic sygnałów na widokach technicznych szybko zwizualizujemy wszystkie wejścia i wyjścia, tak aby zaliczyć testy funkcjonalne i pokazać inwestorowi przynajmniej próbkę możliwości integracji.
Na każdym kroku w życiu codziennym spotykamy się z coraz bardziej wymyślnymi aplikacjami – czy to na smartfonach, czy to w obszarze elektronicznej rozrywki – które, żeby się wyróżnić, „atakują” nas bogactwem kolorów i fajerwerkami graficznymi wyskakującymi zza każdego rogu.
Zdarza się, że po pierwszej prezentacji systemu dla inwestora – w szczególności takiego, który nie miał wcześniej styczności z wizualizacjami systemów technicznych – reakcje bywają dość chłodne w temacie wykonania graficznego aplikacji.
Dlaczego nawigacja systemowa nie jest w pełnym 3D i nie ma efektownych animacji przejścia?
Dlaczego nie ma zbliżenia z poziomu map satelitarnych wysokiej jakości?
Dlaczego plany sytuacyjne i przekroje budynków mają tylko podstawową architekturę, a nie mają wyposażenia wnętrz i wszystkich innych szczegółów z projektu wykonawczego?
Te pytania nieco zabarwione pod kontekst trudności napotykane podczas pracy z klientem, ale fakt jest taki, że czasem proces „negocjacji” z inwestorem w zakresie kompromisu na linii funkcjonalność–efektowność i znalezienie w tym obszarze tzw. złotego środka bywa niemałym wyzwaniem.
Tak, zgadza się – wizualizacja musi być przyjemna w odbiorze, wyglądać atrakcyjnie i nadążać za trendami. Jednak ma być również funkcjonalna i czytelna.
Operatorowi, który w trybie ciągłym obsługuje system, zależy przede wszystkim na tym, aby działanie systemu było płynne i wymagało jak najmniej kliknięć przy realizacji rutynowych czynnościach.
Plany w sytuacji alarmowej mają uruchamiać się wręcz bezzwłocznie bez zbędnych animacji przejścia, system ma jednoznacznie wskazać lokalizację zdarzenia, podkłady architektoniczne mają być pozbawione zbędnych „dekoracji”.
Technik zamiast widoku 3D czy map satelitarnych zdecydowanie woli „surowy” schemat branżowy czy podstawowy przekrój budynku z naniesionymi punktami, które jednoznacznie wskazują na to, czy dane urządzenie po resecie pożarowym wyłączyło się czy z jakiegoś powodu nadal jest uruchomione.
Efektowność nie zawsze idzie w parze z efektywnością i trzeba o tym pamiętać zarówno na etapie projektowania systemu wizualizacji, jak i podczas rozmów z klientem.
W przypadku rozległych obiektów (np. elektrownie, zakłady produkcyjne) nie można pominąć etapu opracowywania aplikacji graficznej.
Obróbka graficzna planów wszystkich budynków, przygotowanie map nawigacyjnych dla całego obiektu oraz „czyszczenie” i interpretacja dostarczonej przez klienta dokumentacji architektonicznej zajmuje na pewno znaczną część czasu na pierwszym etapie całego procesu przygotowania wizualizacji dla obiektów dużej skali.
Trzeba przy tym pamiętać, że projekt systemu musi być nie tylko estetyczny, ale i – nade wszystko – funkcjonalny, tak aby w przypadku ewentualnych zmian (np. rozbudowa zakładu o nowy budynek) można było wdrożyć aktualizacje bez potrzeby przeprowadzania rewolucyjnych zmian w nawigacji systemowej – czego w kontekście użytkownika końcowego, już zaznajomionego z układem grafik i obsługą systemu, należy unikać.
Jeżeli chodzi już o typowe czynności konfiguracyjne w ramach wdrożenia, to bez wątpienia najdłuższym procesem podczas całego zadania przygotowania wizualizacji jest umieszczanie na planach sytuacyjnych punktów danych, które reprezentują urządzenia integrowanych instalacji. Są to na ogół punktowe czujki dymu (SSP), wejścia i wyjścia skonfigurowane w ramach central FPM+ (np. klapy wentylacji bytowej nadzorowane przez sterowniki LSK), przejścia kontroli dostępu (SKD), linie detekcyjne systemu sygnalizacji włamania i napadu (SSWiN) oraz kamery (CCTV).
Im większy obiekt i im więcej integracji, tym tych punktów finalnie jest więcej. Nawet niewielkie, niezwiązane z infrastrukturą krytyczną obiekty obecnie pękają w szwach od czujników, zabezpieczeń, elektroniki – i to bez wątpienia coraz częściej widać podczas prac nad wizualizacją.
Sam proces umieszczania punktów danych na planach na pierwszy rzut oka może wydawać się szybki, łatwy i przyjemny, ale nierzadko i tutaj pojawiają się detale i problemy, które ostatecznie wpływają na czasochłonność prac.
Niekompletna dokumentacja, zmiany projektowe, znaczna fragmentacja udostępnianych danych, konieczność edycji przez projektanta oznaczeń, tak aby był zbieżne z konfiguracją techniczną integrowanej centrali – to wszystko wpływa na to, że ten teoretycznie prosty etap zamienia się w proces wymagający odpowiedniego zarządzania i koordynacji wielu stron (projektant, osoba przygotowująca wizualizację, przedstawiciel integrowanej branży).
Uwzględniając powyższe, tym bardziej szukamy narzędzi automatyzujących proces wizualizacji punktów danych – i tu dobrym przykładem jest wspomniany przeze mnie moduł importu planów CAD, który dodatkowo gwarantuje pełną zgodność pomiędzy dokumentacją projektową a danymi prezentowanymi przez system wizualizacji.
.webp)
Kierownik projektu w ela-compil
Specjalista zajmujący się kompleksowymi uruchomieniami systemu integrującego GEMOS oraz central sterujących FPM+. Jego obszar działania obejmuje wszystko to, co wiąże się z wdrażaniem tych systemów na każdym etapie inwestycji - od opracowania wytycznych projektowych i doradztwa technicznego, aż po prace konfiguracyjne i szkolenia kadr technicznych na obiektach.
Sterowanie w kontekście systemów wykrywania pożaru odnosi się do bezpośredniego uruchamiania określonych działań po otrzymaniu sygnału o pożarze. To proces deterministyczny, w którym nie ma miejsca na analizę ani wahanie – jego celem jest natychmiastowe wywołanie zaprogramowanych reakcji, m.in. takich jak:
➡️ uruchomienie systemów gaśniczych,
➡️ otwarcie klap oddymiających,
➡️ aktywacja sygnałów alarmowych,
➡️ odcięcie dopływu mediów (gaz, prąd, wentylacja),
➡️ sterowanie drzwiami przeciwpożarowymi.
Działanie to musi być szybkie, deterministyczne i niezawodne, ponieważ każda sekunda zwłoki może skutkować eskalacją pożaru.
Nadzorowanie to proces znacznie bardziej złożony, polegający na zbieraniu i analizowaniu danych z różnych systemów. Jego głównym celem jest:
➡️ monitorowanie stanu urządzeń w czasie rzeczywistym,
➡️ sprawdzanie ciągłości połączeń z urządzeniami sterowanymi,
➡️ analiza i interpretacja wielu sygnałów w jednostce czasu,
➡️ wykrywanie anomalii i potencjalnych awarii systemów przeciwpożarowych,
➡️ koordynacja działań operatorów i integracja z innymi systemami zarządzania budynkiem.
W przeciwieństwie do sterowania, nadzorowanie nie wymaga natychmiastowego działania – kluczowa jest tu dokładna interpretacja sygnałów. Systemy nadzorujące mogą przetwarzać ogromne ilości informacji, co wymaga odpowiedniej infrastruktury informatycznej.
Centrala systemu sygnalizacji pożarowej (SSP) powinna koncentrować się na nadzorowaniu czujek pożarowych i ich pracy. Oznacza to, że jej głównym zadaniem jest:
1️⃣ Monitorowanie stanu czujek pożarowych – sprawdzanie ich gotowości do działania i poprawności komunikacji.
2️⃣ Detekcja i analiza alarmów pożarowych – szybkie wykrywanie zagrożenia pożarowego na podstawie sygnałów z czujek.
3️⃣ Zarządzanie alarmami i powiadamianiem – przekazywanie sygnałów do odpowiednich systemów sterujących.
Nie należy jednak obciążać SSP dodatkowymi funkcjami nadzoru nad innymi urządzeniami przeciwpożarowymi, gdyż może to spowolnić proces wykrywania zagrożenia i uruchamiania procedur ratunkowych.
Jednym z głównych błędów projektowych jest przypisywanie funkcji nadzoru centrali systemu wykrywania pożaru w zakresie elementów innych niż czujki pożarowe. Taka konfiguracja prowadzi do kilku krytycznych problemów:
1️⃣ Spowolnienie procesu wykrywania pożaru – Centrala, zajęta analizą wielu sygnałów, może reagować wolniej na rzeczywiste zagrożenie, co opóźni podjęcie działań sterujących.
2️⃣ Zwiększone ryzyko błędnych decyzji – Przy jednoczesnym odbieraniu i analizie dużej liczby sygnałów, istnieje ryzyko błędnej interpretacji danych, co może skutkować fałszywymi alarmami lub opóźnieniem w aktywacji systemów przeciwpożarowych.
3️⃣ Problemy z integracją z innymi systemami – Nowoczesne budynki wyposażone są w liczne systemy automatyki, a dedykowane centrale sterujące mogą wchodzić z nimi w interakcję, czego nie dopuszcza się w przypadku centrali SSP. Takie rozwiązanie zapewnia nie tylko odpowiedni poziom ochrony przeciwpożarowej, ale także pozwala wprowadzić konkretne oszczędności.
%20(1).png)
Jednym z kluczowych zadań centrali sygnalizacji pożarowej jest dostarczenie ratownikom precyzyjnej informacji o miejscu wykrycia zdarzenia. Gdy centrala pełni wyłącznie funkcję nadzorowania czujek pożarowych, raport alarmowy jest przejrzysty i zawiera tylko istotne informacje dotyczące pożaru.
Jednak w przypadku, gdy centrala nadzoruje także urządzenia przeciwpożarowe, które w wyniku alarmu zmieniają swój stan, na wydruku z centrali pojawiają się setki dodatkowych komunikatów dotyczących tych zmian. W rezultacie odnalezienie kluczowej informacji o miejscu wykrycia zdarzenia staje się niezwykle trudne, a w sytuacji kryzysowej może prowadzić do opóźnień w podjęciu właściwych działań.
Aby zapewnić najwyższą skuteczność systemów przeciwpożarowych, konieczne jest jasne rozgraniczenie funkcji:
➡️ Centrala sygnalizacji pożarowej powinna skupić się na nadzorowaniu czujek pożarowych i szybkim wykrywaniu pożaru.
➡️ Dedykowane centrale sterujące (CSUP) powinny zajmować się analizą sygnałów, detekcją awarii i nadzorem nad stanem instalacji.
Taki podział pozwala uniknąć przeciążenia centrali systemu pożarowego i gwarantuje, że jego priorytetową funkcją pozostaje szybkie wykrywanie zagrożenia i sterowanie urządzeniami przeciwpożarowymi.
Sterowanie i nadzorowanie to dwa odrębne procesy, które nie powinny być mylone ani łączone w ramach jednej jednostki systemowej. O ile sterowanie wymaga natychmiastowego działania, o tyle nadzorowanie polega na analizie i interpretacji danych. Centrala sygnalizacji pożarowej powinna skupić się na nadzorowaniu czujek wykrywających pożar, a centrala sterująca (CSUP) powinna przejąć nadzór nad pozostałymi elementami infrastruktury przeciwpożarowej. Dzięki takiemu podejściu systemy przeciwpożarowe będą działać efektywnie, szybko i niezawodnie.
Zrozumienie różnic między sterowaniem a nadzorowaniem to tylko jeden z filarów dobrze zaprojektowanej automatyki pożarowej. Aby zapewnić skuteczność systemu w każdych warunkach, warto przyjrzeć się także kwestii różnicowania ciśnień, która często decyduje o powodzeniu ewakuacji i skuteczności działań ratowniczych.
📘 Przeczytaj kolejny artykuł:
👉 „Automatyka pożarowa bez stresu: system różnicowania ciśnień”
Dowiesz się z niego m.in.:
Założyciel i prezes ela-compil
Autor wielu publikacji z dziedziny technicznych środków ochrony mienia oraz zintegrowanych systemów zarządzania bezpieczeństwem. Współtwórca platfromy FireMATRIX.
Rośnie liczba pasażerów, rośnie więc odpowiedzialność osób i zespołów dbających o bezpieczeństwo na dworcach kolejowych i w portach lotniczych. Gdy dochodzi do zdarzenia alarmowego na tego typu obiekcie, może okazać się, że opóźniony pociąg lub samolot to najmniejszy problem.
Obecnie wdrażane systemy integrujące PSIM Physical Security Information Management (dowiedz się więcej wejdź na zakladkę GEMOS) umożliwiają realizację szeregu rozwiązań, które pomagają obsłudze technicznej obiektu lepiej przygotować się na potencjalne zagrożenia, a także skrócić czas reakcji na zdarzenia alarmowe - związane nie tylko z pożarem, ale również aktami wandalizmu czy nawet terroryzmem. Poniżej trzy przykłady takich rozwiązań, jakie w zanadrzu posiada profesjonalne środowisko wizualizujące systemy bezpieczeństwa - a wszystko to ujęte w kontekście jakże złożonego dla dworców i portów lotniczych procesu ewakuacji.
Jeżeli służby techniczne dobrze znają obiekt, to zwiększamy prawdopodobieństwo, że w sytuacji awaryjnej/alarmowej lepiej poradzą sobie z zagrożeniem. Proste. Stąd idea, aby system wizualizacji był swego rodzaju "hubem" informacyjnym o obiekcie, a nie służył wyłącznie do punktowego wskazywania lokalizacji miejsca alarmu.
Systemy wizualizacji - projektowane, uruchamiane i dostosowywane pod obiekt przez interdyscyplinarnych profesjonalistów - są wykorzystywane w każdej minucie życia obiektu, maksymalizując potencjał, jaki drzemie w technologii integracji. Operatorzy i służby techniczne obiektu mogą weryfikować stan monitorowanych urządzeń oraz w każdym momencie zapoznać się między innymi:
Gdzie tego typu dokumentacje i materiały pomocnicze można znaleźć na wielu obiektach, które nie posiadają systemu integracji? Czasem nie ma ich w ogóle, być może są udostępniane tylko wybranym technikom obiektowym albo leżą zakurzone w jakimś segregatorze. Można więc wertować te segregatory i realizować cykliczne szkolenia "odświeżające" wiedzę na bazie nierzadko zdezaktualizowanych już wydruków albo mieć tę wiedzę cały czas pod ręką (czy raczej myszką komputerową) w jednym środowisku integrującym. Wybór wydaje się być oczywisty. Przypomnę, że mówimy tutaj o dworcach i portach lotniczych, których powierzchnia często sięga kilkuset tysięcy metrów kwadratowych - znajomość dróg ewakuacyjnych czy lokalizacji chociażby hydrantów to detale, które w sytuacji zagrożenia pożarowego mogą realnie wpłynąć na efektywność procesu ewakuacji.
Im więcej czynności rutynowych w momencie alarmu przejmie system integrujący, tym obsługa techniczna będzie miała więcej czasu na koordynację i działania operacyjne na obiekcie. System taki, odpowiednio skonfigurowany na takim obiekcie jak dworzec kolejowy czy lotnisko, umożliwia między innymi:
Właśnie w przypadku sytuacji alarmowej ogromne znaczenie ma zakres funkcjonalności oferowany przez platformę integrującą. Kluczowe jest zaimplementowanie tzw. komunikacji dwukierunkowej, dzięki której operatorzy mogą wysyłać polecenia do systemów objętych integracją - na przykład odłączyć czujkę liniową systemu sygnalizacji pożarowej, uruchomić komunikat ewakuacyjny dźwiękowego systemu ostrzegawczego dla konkretnych stref czy też zablokować przejścia zarządzane przez system kontroli dostępu w przypadku konieczności awaryjnego zamknięcia części obiektu.
Doświadczeni integratorzy są w stanie wykorzystać dostępne systemy bezpieczeństwa do opracowania automatyk, które realnie wpłyną na bezpieczeństwo konkretnego obiektu w szerokim wachlarzu sytuacji (przykładowo: wykorzystanie sterowań na centralach wentylacyjnych i przeciwpożarowych klapach odcinających do zamknięcia "obiegu" w przypadku zagrożenia chemicznego/biologicznego).
W obszarze zarządzania infrastrukturą bezpieczeństwa pożarowego na zaakcentowanie zasługuje technologiczny rozdział obszaru detekcji i obszaru sterowań, rekomendowany w szczególności dla tak dużych i złożonych obiektów jak dworce kolejowe czy lotniska. Oparcie sterowań na dedykowanej centrali sterującej urządzeniami przeciwpożarowymi pozwala na kompleksowe zarządzanie z poziomu wizualizacji tymi urządzeniami (m.in. grupowe odłączanie przekaźników sterujących, ręczne uruchamianie wybranych scenariuszy pożarowych, sekwencyjny reset pożarowy), czego często brakuje operatorom i zespołom technicznym przy strukturach z wykorzystaniem wyłącznie centrali systemu sygnalizacji pożaru (SSP).
Fałszywe alarmy kosztują - i niekoniecznie tutaj mowa tylko o aspekcie ściśle finansowym, ale także wizerunkowym. Obiekty wielkopowierzchniowe w obszarze transportu są wyposażone w tysiące detektorów. Każde z tych urządzeń może zgłaszać wiele stanów związanych z alarmami, awariami czy powiadomieniami serwisowymi (np. zabrudzenie układu optycznego czujki dymu). Mówiąc krótko - bez czytelnych raportów nie ujedziemy.
Coraz częściej dostrzega się, że kluczem do walki z "fałszywkami" jest rzetelna analiza bieżącego stanu instalacji. System integrujący powinien zapewnić przejrzyste wskazania, które w przystępny sposób wskażą zarządcy i służbom technicznym, które punkty wizualizowanych instalacji są problematyczne. Przy czym wynik, który doprowadzi do niewidocznych na pierwszy rzut oka zależności, ma być dostępny w sposób automatyczny, a nie być owocem czasochłonnej ręcznej analizy tekstowej historii zdarzeń, potencjalnie obarczonej ludzkim błędem.
Niejednokrotnie zdarzało się, że za fałszywy alarm pożarowy odpowiadała czujka lub element instalacji gaszenia, który wcześniej cyklicznie zgłaszał awarie. Dlaczego te awarie nie zostały zauważone lub nie wyciągnięto odpowiednich wniosków? Być może:
- na obiekcie było tak dużo awarii, że obsługa techniczna już się do nich przyzwyczaiła i zwyczajnie zaczęła je ignorować;
- awarie te "zginęły" w zalewie innych meldunków, bo w prostym systemie wizualizacji zabrakło podstawowych opcji konfiguracyjnych, które filtrowałyby awarie pod kątem priorytetu.
Samo wdrożenie systemu wizualizacji nie zawsze jest więc wystarczające - zadanie to należy powierzyć doświadczonym "integratorom", którzy potrafią tak dostosować profesjonalne środowisko integrujące, aby odpowiadało ono potrzebom konkretnym osobom na konkretnych obiektach, również w obszarze transportu.
Wdrożenie profesjonalnego środowiska integrującego, takiego jak GEMOS PSIM, pozwala nie tylko reagować szybciej, ale i działać mądrzej – wyciągać wnioski,
minimalizować ryzyko i realnie wspierać procesy ewakuacji w obiektach o ogromnej skali i złożoności.
Jeśli interesuje Cię, jak wygląda to w praktyce – w kontekście integracji urządzeń przeciwpożarowych – zachęcamy do lektury artykułu:
📌 „Dworce i lotniska. Wizualizacja systemów bezpieczeństwa w Systemie Integrującym Urządzenia Przeciwpożarowe (SIUP)”
Znajdziesz tam konkretne przykłady, scenariusze działania i dobre praktyki – wszystko oparte na rzeczywistych wdrożeniach.
%20(300%20x%20300%20px)%20(200%20x%20200%20px).svg)
Kierownik projektu w ela-compil
Specjalista zajmujący się kompleksowymi uruchomieniami systemu integrującego GEMOS oraz central sterujących FPM+. Jego obszar działania obejmuje wszystko to, co wiąże się z wdrażaniem tych systemów na każdym etapie inwestycji - od opracowania wytycznych projektowych i doradztwa technicznego, aż po prace konfiguracyjne i szkolenia kadr technicznych na obiektach.